O2. Przeprowadzka i nowy chłopak.

 - Emily! Wstawaj, nie mamy czasu! - krzyczała mama z dołu. Zazwyczaj rodzice wydzierają się tak, aby dzieci wstawały do szkoły, ale to nie w moim przypadku. Jak dobrze pamiętam, a bardzo dobrze pamiętam to już będzie moja 4 przeprowadzka w czasie dwóch miesięcy. Z nikim nie zdążyłam się bliżej poznać, więc klasa nie będzie za mną tęskniła.
- Emily! Masz 10 minut! - znowu wydarła się mama.
- Już wstaję! - wydarłam się, wstając z łóżka. Rozciągnęłam się i podeszłam do krzesła z ciuchami. Otworzyłam drzwi i pofrunęłam do ubikacji, szybko się ubrałam, umyłam zęby i przemyła twarz.Wyjęła z kosmetyczki szczotkę i gumkę. Nienawidziłam czesać się rano, zawsze miałam kołtuny. Związałam włosy w koński ogon i z kosmetyczką zeszłam na dół.
- Emily, ile można na Ciebie czekać?! - wkurzyła się mama.
- Mamo, ślepa jesteś? Przecież stoję obok Ciebie. - powiedziałam spoglądając się ze zdziwieniem na mamę.
- Przepraszam Cię, skarbie. Gotowa? Możemy już jechać? - zapytała mama. Tata już na nas czeka w samochodzie.
- Tak, możemy już jechać. - powiedziałam z uśmiechem, po czym mama podała mi pączka z dżem.
- Chyba nie myślałaś, że puszczę Cię bez śniadania. - uśmiechnęła się mama, biorąc ostatnie torby do samochodu.
- Mogłaś kupić bułkę z serem, przecież wiesz, że się odchudzam. - powiedziałam zamykając drzwi.
- Tak, skarbie odchudzasz się, nie wiem z czego - powiedziała mama wchodząc do samochodu. Przewróciłam Tylko oczami i weszłam do samochodu. No cóż pokusa była za silna, musiałam coś zjeść. Po zjedzeniu pączka zachciało mi się spać. Ułożyłam się wygodnie i zasnęła.

***

- Emily, wstawaj jesteśmy już na miejscu. - powiedział tata z uśmiechem.

- Już? Przecież dopiero położyłam się spać. - powiedziałam ze zdziwieniem. Rodzice się zaśmiali.

- Widzisz, córcią magia. - powiedzieli rodzice wychodząc z samochodu. 

- Taa, magia. - powiedziałam wychodząc z samochodu. Podeszłam do bagażnika wyjmując bagaże. Moją uwagę przekuł ładnie zbudowany chłopak z czapką. 

- Emily, rusz się. - powiedział tata, pukając mnie w ramie.

- Już idę. - powiedziałam spoglądając na tatę. Spojrzałam w bok, chciałam jeszcze na chwilkę na niego spojrzeć, niestety znikł mi. Dziękuje Ci tato, pomyślałam. Weszłam do domu. Nie mogłam uwierzyć. 

- Matko Boska ja się stąd nie wyprowadzam! - powiedziałam rozglądając się po całym domu.

- Ja chyba, też - powiedziała mama, łapiąc mnie za rękę.

- Chodź zobaczysz swój pokój. - powiedziała mama idąc schodami na górę. Uśmiechnięta poszłam na górę. 

- A bagaże? - zapytał tata

- Tato, jesteś silny dasz radę - puściłam mu oczko i poszłam szybko na górę za mamą. Stanęłam przed drzwiami z napisem Emily, weszłam.

- O Mój Boże! Piękny.! - powiedziałam całując mamę w polik. 

- Cieszę się, że Ci się podoba - powiedział tata przynosząc bagaże do mojego pokoju. 

- Dziękuję Ci tatko. - powiedziałam całując go w polik.

- Nie ma za co, kotku. A teraz zacznij się rozpakowywać. - powiedział tata.

- Dobrze. Wzięłam od taty bagaże i zaczęłam się rozpakowywać. Byłam szczęśliwa na maksa. 

- Emily, wychodzimy! - krzyknęła z dołu mama. Dobra, dobra idźcie sobie. Powiedziałam w myślach. Podłączałam wierzę, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Kogo tu niesie? Pomyślałam i zeszłam na dół. Znowu zadzwonił dzwonek. 

- No idę już! - powiedziałam wkurzając się. Otworzyłam drzwi i zapytałam, wkurzona : 

- Tak?! - zapytałam lekko wkurzona, ale po chwili mi przeszło. Nie mogłam w to uwierzyć to ten chłopak co  mi zniknął.

- Przepraszam, nie chciałem Cię zdenerwować. - powiedziałam z uśmiechem nieznajomym.

- Nie, nie zdenerwowałeś mnie. - powiedziałam z uśmiechem.

- Proszę to dla Ciebie i rodziców. Miałem przyjść z rodzicami, ale są zajęci. - powiedział nieznajomy, podając mi ciasto.

- Ooo dziękuję - powiedziałam z uśmiechem, po czym przedstawiłam się.

- Jestem Emily - powiedziałam podając mu dłoń.

- Miło mi Cię poznać. Jestem Justin. - powiedział podając mi w twarz.

- Mi również miło Cię poznać. Może wejdziesz? - zapytałam.

- Wiesz z chęcią, ale umówiłem się z  przyjaciółmi. Może innym razem  - puścił mi oczko i odszedł. 

- Tak, innym razem. - powiedziałam i zamknęłam drzwi. Po chwili usłyszałam damski głos, podeszłam do okna i zerknęłam. Była to bardzo ładna czarnowłosa dziewczyna. Ech pewnie dziewczyna Justin'a. Posmutniałam, chociaż nie wiedziałam czemu. Przecież go w ogóle nie znam, ani nic. Rozmyślałam, krojąc pół ciasta. Poszłam na górę z talerzem ciasta, było bardzo pyszne, ale zapomniałam o odchudzaniu się, ale to taki mały wyjątek. Pomyślałam. Nie miałam ochoty podłączać już głośników, ani rozpakowywać się. Strasznie zmęczona zasnęłam rozmyślając o Justinie. 

Ech, koniec. Wiem, że mało interesujące, postaram się pisać troszkę bardziej wciągające przygody Emily - obiecuję. Mam nadzieję, że was, AŻ tak bardzo nie zanudziłam. :3